TCM BELGIUM PLUKT NIEUWE MEDEWERKSTER UIT DE LUCHT: MAAK KENNIS MET VERA DEVRIENDT

Vera werkt sinds enkele maanden bij TCM Belgium, en trakteerde ons dagelijks op haar heerlijke aanstekelijke glimlach, voor Corona haar intrede deed. Sindsdien probeert ze haar warme vibes via Teams bij ons te laten toekomen. Vera’s vriendelijke instelling is één van de redenen waarom we haar heel graag bij het TCM team wilden trekken, maar dat was uiteraard niet haar enige troef.

 

Vera TCM BE employee

Dag Vera, voor je de job van je leven bij ons vond 😉, was je het gewend high in the sky te vertoeven! Als stewardess bij Brussels Airlines heb je ongetwijfeld heel wat leuke, interessante, maar ook stresserende situaties tegengekomen. Corona zal je dus niet vlug klein krijgen.

 

 

Wat was één van de leukste situaties die je hebt mogen ervaren?

 

Er waren zoveel leuke momenten, maar de mooiste herinneringen hangen toch vast aan de verjaardagen die ik met mijn collega’s op verplaatsing heb mogen vieren. De collegialiteit spatte van die avonden af, en dat was zo hartverwarmend!

 

Ook de gastvrijheid die je van de lokale mensen op die momenten voelde, raakte me enorm. Zo waren we eens aan het feesten in een typische Afrikaanse disco in Kameroen op een doordeweekse dinsdag. Plots gingen om 4u s ’nachts alle lichten uit op 1 spot na. De eigenaar, met duidelijk bovennatuurlijke capaciteiten, kwam al zingend aangewandeld met een gigantische taart die hij op dat uur ergens nog wist vandaan te hebben getoverd. Heerlijk was dat.

 

En wat was één van de meest stresserende ogenblikken?

 

Ik herinner mij zeer levendig het moment waarop de kapitein na het opstijgen in Brussel de crew liet weten dat we waarschijnlijk een noodlanding dienden te maken. Eén van de voorste wielen was geraakt en liep lek. We hadden gelukkig wel veel tijd om die landing voor te bereiden, maar dienden eerst ook nog wel wat brandstof te verbruiken om niet te zwaar te landen. We hebben dus lang over Brussel zitten vliegen, en de mensen wisten wel dat we vanwege een technisch probleem terug naar Brussel reisden, maar ze beseften gelukkig de ernst van de situatie niet. De kapitein heeft zo lang mogelijk op de achterwielen geremd, zodat hij op het laatste de neus gewoon op de grond kon zetten en we rustig zijn verder gerold. Eind goed al goed, maar toen ik na die vlucht in de auto stapte, ebde alle adrenaline uit mijn lijf en voelde ik me ontzettend moe.

 

We hebben ook ooit moeten landen in Kinshasa ten tijde van rellen. Uit veiligheid moest iedereen het licht doven in het vliegtuig, zodat ze ons niet uit de lucht konden schieten. Dat gaf een bizar gevoel, zo landen in de duisternis en in volle stilte. Na landing ging het leven gewoon meteen zijn normale gangetje, alsof er niets aan de hand was.

 

De aanslagen in Zaventem waren daarnaast uiteraard een zeer stresserende periode, ook al verbleef ik op dat moment in Manchester. Je wil dan zo snel mogelijk terug naar huis, naar familie, maar dat ging niet. We hebben daar enkele dagen vastgezeten, de mensen daar waren wel enorm medelevend. Om de tijd te doden boekten we een Manchester Stadium tour, mijn collega’s en ik hadden allemaal onze uniformjas nog aan en dat viel de touroperator op. Hij vroeg ons waar we vandaan kwamen, en iedereen begon te klappen toen we antwoordden uit België te komen. Dat was een heel emotioneel moment. Je beseft dan ook dat de aanslagen niet enkel België hebben geraakt, maar heel Europa. Ik ben bewust een jaar lang niet meer naar de luchthaven in Zaventem gegaan, net als vele andere collega’s. Het voelde alsof mijn thuis was aangevallen.

 

Je hebt dankzij Brussels Airlines ook met heel wat culturen kunnen kennismaken. Heeft jou dat anders in het leven doen staan?

Wat heb je uit die periode geleerd?

 

Ik deed voornamelijk langeafstandsvluchten naar Afrika en Amerika. Op die vluchten leer je mensen uit alle hoeken van de wereld kennen, je zicht op de wereld wordt letterlijk en figuurlijk veel groter. Brussels Airlines gaf ons ook cursussen rond diverse culturen en hoe ons daaraan aan te passen.

 

Op Afrikaanse vluchten kreeg ik bvb. vaak te horen ‘je voudrais de l’eau à boire’. Voor hen is er water om te wassen, en water om te drinken. Ik herinner me ook nog een passagier die aan boord kwam met een lang kleed, een soort van mijter, en een staf. Hij stopte bij mij met een glimlach van oor tot oor en liet weten met zijn ‘tribe’ België te gaan verkennen. Hij had ook een soepketel bij voor 30 man (geen idee hoe hij die aan boord heeft gekregen!), en iedereen mocht aanschuiven. Heel vreemd maar heel intiem. Die mensen hebben een hele familiale instelling, onze maatschappij is eerder individualistisch.

 

Je bent afkomstig van Deurne, maar als kind was je eigenlijk al een globetrotter. Voor het werk van je papa heb je al in Iran en de Filipijnen gewoond.

Kan je wat meer over die periode vertellen?

 

Mijn papa was een rijkswachter, mijn mama kwam uit een gezin van expats. Ze was het zo beu om in België te blijven en heeft mijn papa daarom stiekem inschreven voor het examen om handelsattaché te worden. Ze was overtuigd van mijn papa’s kwaliteiten en ze kreeg ook gelijk, want mijn papa slaagde voor dat examen.

 

Vanaf dat moment veranderde ons leven helemaal. Op zevenjarige leeftijd trok ik met mijn ouders en broertje naar Iran. Dat was een enorme aanpassing, niet enkel omwille van de nieuwe gebruiken in Iran (streng regime, vrouwen moesten bedekt lopen en mochten zich niet schminken,…), maar ook omdat we als Nederlandstaligen naar een Franstalige school werden gestuurd. Ik kwam in die Franse school wel terecht in een smeltkroes van culturen. Er waren verder geen Belgen, ik had Libanese, Spaanse, Nigeriaanse,… vriendjes. We gingen ook elk weekend skiën (in Iran ja 😊) met Fransen, Zwitsers en Nederlanders.

 

Daarna heb ik van mijn tiende tot mijn negentiende in de Filipijnen gewoond. Mijn ouders verkozen een Aziatische bestemming omwille van de cultuur, het klimaat, en de vriendelijkheid. En Filipijnen zijn enorm vriendelijke mensen! Ik had het daar zo naar mijn zin dat op mijn 18de heb gesmeekt om nog een jaartje te mogen blijven alvorens terug te moeten naar België. Ik woonde op dat moment al de helft van mijn leven in de Filipijnen, had er veel vrienden gemaakt, en sprak op eigen initiatief een woordje Tagalog (inheemse taal, maar de meeste Filipijnen spreken ook Engels). Er was wel een grote kloof tussen arm en rijk, maar voor ik vertrok was de middenklasse ook sterk aan het opkomen.

 

Zorgde het ‘gebrek’ aan een vaste honkplaats voor een goed aanpassingsvermogen?

 

Dat heeft zeker een impact gehad, je kan niet naar een vreemd land trekken en je enkel aan je eigen waarden en gewoontes vastklampen. Je bent daar als vreemde te gast, en moet je aanpassen aan hen en niet omgekeerd. Ik heb ook heel wat diverse normen en waarden leren kennen via mijn Japanse, Braziliaanse en Koreaanse vrienden. Je werd ergens gedwongen je wereld te verbreden. Ik leerde bvb. kimchi eten bij de Koreaanse vriendin, en escargots bij de Franse vrienden, ook al ging dat niet van harte 😊 .

 

Toen ik wat Tagalog begon te spreken kon ik makkelijker conversaties volgen met lokale vrienden, en vroeg ik hen ook om Tagalog tegen mij te spreken. Wij gingen daarnaast ook in de Filipijnen naar een Franse school, ook daar was het aanpassen aan de Fransen, zij het minder ingrijpend. Ik ken bvb. wel de Marseillaise vanbuiten, maar vraag me niet het Belgische volkslied te zingen.

 

Ook bij Brussels Airlines is het een vereiste ruimdenkend te zijn, er is geen plaats voor homofobe of racistische overtuigingen. Heel wat collega’s waren holebi’s, en je diende bereikbaar te zijn voor passagiers uit diverse culturen.

 

Lees het vervolg.

 

25 mei 2021

TCM BELGIUM PLUKT NIEUWE MEDEWERKSTER UIT DE LUCHT: MAAK KENNIS MET VERA DEVRIENDT

Vera werkt sinds enkele maanden bij TCM Belgium, en trakteerde ons dagelijks op haar heerlijke aanstekelijke glimlach, voor Corona haar intrede deed. Sindsdien probeert ze haar warme vibes via Teams bij ons te laten toekomen. Vera’s vriendelijke instelling is één van de redenen waarom we haar heel graag bij het TCM team wilden trekken, maar dat was uiteraard niet haar enige troef.

 

Vera TCM BE employee

Dag Vera, voor je de job van je leven bij ons vond 😉, was je het gewend high in the sky te vertoeven! Als stewardess bij Brussels Airlines heb je ongetwijfeld heel wat leuke, interessante, maar ook stresserende situaties tegengekomen. Corona zal je dus niet vlug klein krijgen.

 

 

Wat was één van de leukste situaties die je hebt mogen ervaren?

 

Er waren zoveel leuke momenten, maar de mooiste herinneringen hangen toch vast aan de verjaardagen die ik met mijn collega’s op verplaatsing heb mogen vieren. De collegialiteit spatte van die avonden af, en dat was zo hartverwarmend!

 

Ook de gastvrijheid die je van de lokale mensen op die momenten voelde, raakte me enorm. Zo waren we eens aan het feesten in een typische Afrikaanse disco in Kameroen op een doordeweekse dinsdag. Plots gingen om 4u s ’nachts alle lichten uit op 1 spot na. De eigenaar, met duidelijk bovennatuurlijke capaciteiten, kwam al zingend aangewandeld met een gigantische taart die hij op dat uur ergens nog wist vandaan te hebben getoverd. Heerlijk was dat.

 

En wat was één van de meest stresserende ogenblikken?

 

Ik herinner mij zeer levendig het moment waarop de kapitein na het opstijgen in Brussel de crew liet weten dat we waarschijnlijk een noodlanding dienden te maken. Eén van de voorste wielen was geraakt en liep lek. We hadden gelukkig wel veel tijd om die landing voor te bereiden, maar dienden eerst ook nog wel wat brandstof te verbruiken om niet te zwaar te landen. We hebben dus lang over Brussel zitten vliegen, en de mensen wisten wel dat we vanwege een technisch probleem terug naar Brussel reisden, maar ze beseften gelukkig de ernst van de situatie niet. De kapitein heeft zo lang mogelijk op de achterwielen geremd, zodat hij op het laatste de neus gewoon op de grond kon zetten en we rustig zijn verder gerold. Eind goed al goed, maar toen ik na die vlucht in de auto stapte, ebde alle adrenaline uit mijn lijf en voelde ik me ontzettend moe.

 

We hebben ook ooit moeten landen in Kinshasa ten tijde van rellen. Uit veiligheid moest iedereen het licht doven in het vliegtuig, zodat ze ons niet uit de lucht konden schieten. Dat gaf een bizar gevoel, zo landen in de duisternis en in volle stilte. Na landing ging het leven gewoon meteen zijn normale gangetje, alsof er niets aan de hand was.

 

De aanslagen in Zaventem waren daarnaast uiteraard een zeer stresserende periode, ook al verbleef ik op dat moment in Manchester. Je wil dan zo snel mogelijk terug naar huis, naar familie, maar dat ging niet. We hebben daar enkele dagen vastgezeten, de mensen daar waren wel enorm medelevend. Om de tijd te doden boekten we een Manchester Stadium tour, mijn collega’s en ik hadden allemaal onze uniformjas nog aan en dat viel de touroperator op. Hij vroeg ons waar we vandaan kwamen, en iedereen begon te klappen toen we antwoordden uit België te komen. Dat was een heel emotioneel moment. Je beseft dan ook dat de aanslagen niet enkel België hebben geraakt, maar heel Europa. Ik ben bewust een jaar lang niet meer naar de luchthaven in Zaventem gegaan, net als vele andere collega’s. Het voelde alsof mijn thuis was aangevallen.

 

Je hebt dankzij Brussels Airlines ook met heel wat culturen kunnen kennismaken. Heeft jou dat anders in het leven doen staan?

Wat heb je uit die periode geleerd?

 

Ik deed voornamelijk langeafstandsvluchten naar Afrika en Amerika. Op die vluchten leer je mensen uit alle hoeken van de wereld kennen, je zicht op de wereld wordt letterlijk en figuurlijk veel groter. Brussels Airlines gaf ons ook cursussen rond diverse culturen en hoe ons daaraan aan te passen.

 

Op Afrikaanse vluchten kreeg ik bvb. vaak te horen ‘je voudrais de l’eau à boire’. Voor hen is er water om te wassen, en water om te drinken. Ik herinner me ook nog een passagier die aan boord kwam met een lang kleed, een soort van mijter, en een staf. Hij stopte bij mij met een glimlach van oor tot oor en liet weten met zijn ‘tribe’ België te gaan verkennen. Hij had ook een soepketel bij voor 30 man (geen idee hoe hij die aan boord heeft gekregen!), en iedereen mocht aanschuiven. Heel vreemd maar heel intiem. Die mensen hebben een hele familiale instelling, onze maatschappij is eerder individualistisch.

 

Je bent afkomstig van Deurne, maar als kind was je eigenlijk al een globetrotter. Voor het werk van je papa heb je al in Iran en de Filipijnen gewoond.

Kan je wat meer over die periode vertellen?

 

Mijn papa was een rijkswachter, mijn mama kwam uit een gezin van expats. Ze was het zo beu om in België te blijven en heeft mijn papa daarom stiekem inschreven voor het examen om handelsattaché te worden. Ze was overtuigd van mijn papa’s kwaliteiten en ze kreeg ook gelijk, want mijn papa slaagde voor dat examen.

 

Vanaf dat moment veranderde ons leven helemaal. Op zevenjarige leeftijd trok ik met mijn ouders en broertje naar Iran. Dat was een enorme aanpassing, niet enkel omwille van de nieuwe gebruiken in Iran (streng regime, vrouwen moesten bedekt lopen en mochten zich niet schminken,…), maar ook omdat we als Nederlandstaligen naar een Franstalige school werden gestuurd. Ik kwam in die Franse school wel terecht in een smeltkroes van culturen. Er waren verder geen Belgen, ik had Libanese, Spaanse, Nigeriaanse,… vriendjes. We gingen ook elk weekend skiën (in Iran ja 😊) met Fransen, Zwitsers en Nederlanders.

 

Daarna heb ik van mijn tiende tot mijn negentiende in de Filipijnen gewoond. Mijn ouders verkozen een Aziatische bestemming omwille van de cultuur, het klimaat, en de vriendelijkheid. En Filipijnen zijn enorm vriendelijke mensen! Ik had het daar zo naar mijn zin dat op mijn 18de heb gesmeekt om nog een jaartje te mogen blijven alvorens terug te moeten naar België. Ik woonde op dat moment al de helft van mijn leven in de Filipijnen, had er veel vrienden gemaakt, en sprak op eigen initiatief een woordje Tagalog (inheemse taal, maar de meeste Filipijnen spreken ook Engels). Er was wel een grote kloof tussen arm en rijk, maar voor ik vertrok was de middenklasse ook sterk aan het opkomen.

 

Zorgde het ‘gebrek’ aan een vaste honkplaats voor een goed aanpassingsvermogen?

 

Dat heeft zeker een impact gehad, je kan niet naar een vreemd land trekken en je enkel aan je eigen waarden en gewoontes vastklampen. Je bent daar als vreemde te gast, en moet je aanpassen aan hen en niet omgekeerd. Ik heb ook heel wat diverse normen en waarden leren kennen via mijn Japanse, Braziliaanse en Koreaanse vrienden. Je werd ergens gedwongen je wereld te verbreden. Ik leerde bvb. kimchi eten bij de Koreaanse vriendin, en escargots bij de Franse vrienden, ook al ging dat niet van harte 😊 .

 

Toen ik wat Tagalog begon te spreken kon ik makkelijker conversaties volgen met lokale vrienden, en vroeg ik hen ook om Tagalog tegen mij te spreken. Wij gingen daarnaast ook in de Filipijnen naar een Franse school, ook daar was het aanpassen aan de Fransen, zij het minder ingrijpend. Ik ken bvb. wel de Marseillaise vanbuiten, maar vraag me niet het Belgische volkslied te zingen.

 

Ook bij Brussels Airlines is het een vereiste ruimdenkend te zijn, er is geen plaats voor homofobe of racistische overtuigingen. Heel wat collega’s waren holebi’s, en je diende bereikbaar te zijn voor passagiers uit diverse culturen.

 

Lees het vervolg.

 

25 mei 2021

Wacht geen moment langer, krijg uw geld terug

Concentreer u op uw zaken, wij zorgen voor uw uitstaande betalingen. Neem contact met ons op voor meer informatie.

Wacht geen moment langer, krijg uw geld terug

Concentreer u op uw zaken, wij zorgen voor uw uitstaande betalingen. Neem contact met ons op voor meer informatie.